Ik dacht altijd dat eten simpel was. Gewoon pakken waar je zin in hebt, nieuwe dingen proberen, spontaan uit eten gaan zonder erbij na te denken. Ik kon alles eten, van de lekkerste marinades tot vers brood en alles daartussenin. Eten was voor mij vrijheid.

Op een gegeven moment had Nikki veel buikklachten en kwamen we er achter dat het te maken had met het eten. Zij moest uiteindelijk FODMAP-vriendelijk eten, en heeft ook een gluten en lactose-intolerantie. In het begin voelde dat als een enorme beperking.

Ineens stonden we in de supermarkt etiketten te lezen alsof het studieboeken waren. Ingrediënten waar ik nog nooit van had gehoord, bleken ineens “niet oké”. Mijn eerste gedachte? Dat wordt nooit meer normaal eten.

Ik zag al voor me hoe alles flauw zou zijn, saai, beperkt. Alsof smaak automatisch verdwijnt zodra je rekening moet houden met voeding.

Maar eerlijk? Ik had het compleet mis.

Langzaam begonnen we te ontdekken wat wél kon. Nieuwe ingrediënten, andere manieren van koken en creatiever nadenken. Waar wij vroeger automatisch naar standaardproducten grepen, gingen we nu zelf sauzen maken, kruiden combineren, en alternatieven proberen die verrassend goed bleken te zijn.

Sterker nog: het eten werd juist gevarieerder.

We eten nu dingen die ik vroeger nooit zou hebben geprobeerd. Gerechten met pure smaken, verse kruiden, slimme combinaties. Lactosevrije producten die net zo romig zijn, glutenvrije opties die echt lekker zijn, en FODMAP-vriendelijke maaltijden die allesbehalve “beperkt” voelen.

En het mooiste? Het smaakt gewoon écht goed.

Eten is niet minder geworden, het is anders geworden. En misschien zelfs beter. Bewuster, creatiever, en met meer aandacht. Waar ik eerst dacht dat ik iets zou verliezen, heb ik eigenlijk iets nieuws ontdekt.

Dus nee, ik kan nog steeds “normaal” eten. Alleen is mijn definitie van normaal is veranderd en die blijkt verrassend lekker te zijn.